النساء ١٤٥

از الکتاب
کپی متن آیه
إِنَ‌ الْمُنَافِقِينَ‌ فِي‌ الدَّرْکِ‌ الْأَسْفَلِ‌ مِنَ‌ النَّارِ وَ لَنْ‌ تَجِدَ لَهُمْ‌ نَصِيراً

ترجمه

منافقان در پایین‌ترین درکات دوزخ قرار دارند؛ و هرگز یاوری برای آنها نخواهی یافت! (بنابر این، از طرح دوستی با دشمنان خدا، که نشانه نفاق است، بپرهیزید!)

ترتیل:
ترجمه:
النساء ١٤٤ آیه ١٤٥ النساء ١٤٦
سوره : سوره النساء
نزول : ٦ هجرت
اطلاعات آماری
تعداد کلمات : ١٢
تعداد حروف :

معنی کلمات و عبارات

«الدَّرْکِ»: قعر شی‌ء عمیق. طبقه پائین. دَرَکات دوزخ برعکس دَرَجات بهشت است.

آیات مرتبط (تعداد ریشه‌های مشترک)

نزول

محل نزول:

این آیه همچون دیگر آیات سوره نساء در مدینه بر پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. [۱]

شأن نزول آیات ۱۴۵ و ۱۴۶:[۲]

«شیخ طوسی» گوید: ابن جريج گويد: اين آيات درباره عبدالله بن ابى و ياران او نازل گرديده است.[۳]

تفسیر

نکات آیه

۱- جایگاه منافقان، در پایین ترین و پست ترین طبقات آتش جهنم است. (إنّ المنفقین فى الدرک الاسفل من النار)

۲- مؤمنان، در صورت پذیرش ولایت کافران، محکوم به نفاق خواهند بود. (لاتتخذوا الکفرین أولیاء ... إنّ المنفقین فى الدرک الاسفل من النار) ظاهراً جمله «إنّ المنفقین ...»، بیان علت براى جمله «لاتتخذوا ...» است. بنابراین مراد از «المنفقین»، همان کسانى خواهند بود که ولایت کافران را پذیرا شده اند.

۳- جهنم، داراى طبقات، و عذابش، داراى شدت و ضعف است. (إنّ المنفقین فى الدرک الاسفل من النار)

۴- منافقان، براى رهایى از عذاب اخروى، هیچ یاور و شفیعى نخواهند داشت. (إنّ المنفقین فى الدرک الاسفل من النار و لن تجد لهم نصیراً)

۵- امکان برخوردارى از یارى و شفاعت شفاعتگران، در قیامت* (و لن تجد لهم نصیراً) تقدیم «لهم» بر «نصیراً»، بیانگر آن است که تنها براى منافقان یاور و شفیعى نیست. بنابراین یاور و شفیع براى نجات از آتش، فرض شده است.

موضوعات مرتبط

  • آخرت: امداد در آخرت ۵
  • جهنّم: درکات جهنّم ۱، ۳ ; عذاب جهنّم ۳
  • عذاب: مراتب عذاب ۳
  • قیامت: شفاعت در قیامت ۴، ۵
  • کافران: قبول ولایت کافران ۲
  • منافقان: بى پناهى منافقان ۴ ; عذاب اخروى منافقان ۴ ; منافقان در جهنّم ۱
  • نفاق: عوامل نفاق ۲

منابع

  1. طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‌۳، ص ۳.
  2. محمدباقر محقق،‌ نمونه بینات در شأن نزول آیات از نظر شیخ طوسی و سایر مفسرین خاصه و عامه، ص ۲۵۶.
  3. در تفسير برهان نيز از على بن ابراهيم نقل شده كه اين آيه درباره عبدالله بن ابى نازل شده و سپس درباره هر منافق و مشرك كشانيده شده و جريان پيدا كرده است.