الطّامّة

از الکتاب
پرش به: ناوبری، جستجو

آیات شامل این کلمه

«طامَّة» از مادّه «طمّ» (بر وزن فنّ) در اصل، به معناى پر کردن است و به هر چیزى که در حدّ اعلى قرار گیرد «طامّه» مى گویند، و لذا به حوادث سخت و مصائب بزرگ که مملوّ از مشکلات است نیز «طامّه» اطلاق مى شود، و در اینجا اشاره به قیامت است که مملوّ از حوادث هولناک مى باشد و توصیف آن به «کُبرى» تأکید بیشترى درباره اهمیت و عظمت این حادثه بى نظیر است.

ریشه کلمه

قاموس قرآن

[نازعات:34-35]. طامّة از نامهاى قيامت است. و اصل آن غلبه و تجاوز است در مثل آمده: «جوى الوادى فطمّ على القرى» سيل جارى شد و قريه‏ها را زير آب گرفت. على هذا علت تسميه قيامت به طامّة آن است كه بر هر چيز غلبه و برترى كند چنانكه به عنوان احاطه بر همه چيز فرموده: [غاشية:1]. كه غاشية به معنى احاطه كننده و پوشاننده است. در نهايه اصل طم را كثرت و بزرگى گفته است: يعنى چون حادثه بزرگ كه بر همه غالب است، آيد آن روز انسان كار خود را ياد كند، اين لفظ فقط يكبار در قرآن آمده است.

کلمات نزدیک مکانی

تکرار در هر سال نزول

در حال بارگیری...